Voor wegbeheerders, verkeerskundigen en beleidsmedewerkers die betrokken zijn bij de aanleg, het beheer en de beleidskeuzes rond fietspaden, fietsstroken en fietsstraten.
Wat staat er in?
De handreiking Rood asfalt op fietspaden – Inzicht in kosten en duurzaamheid zet vier methoden om fietsverharding rood uit te voeren naast elkaar: rode steenslag met blank bitumen, rode steenslag met zwart bitumen, een rode coating en een oppervlakbehandeling met rode steenslag.
Per methode komen de aanlegkosten en kosten over de levensduur aan bod, met zwart asfalt als referentie. Daarnaast belicht de publicatie de milieubelasting, levensduur, onderhoudsbehoefte en mogelijkheden voor hergebruik. Een overzichtstabel maakt de belangrijkste verschillen inzichtelijk.
De vergelijking is gebaseerd op beschikbare documentatie en praktijkkennis van deskundigen. De uitkomsten zijn indicatief en ondersteunen een onderbouwde afweging over rode fietsverharding. De handreiking is geen projectspecifieke kostenraming of richtlijn voor waar rode verharding wel of niet moet worden toegepast.
Ontstaan van het rode fietspad
Dat fietspaden, fietsstroken en fietsstraten in Nederland rood zijn, is historisch gezien vooral het resultaat van praktische keuzes. In de jaren zeventig nam de aandacht voor verkeersveiligheid sterk toe, mede door het hoge aantal verkeersslachtoffers onder fietsers en kinderen, en door maatschappelijke acties zoals ‘Stop de Kindermoord’. Om fietspaden beter zichtbaar te maken, werd in 1977 in Tilburg het eerste rode fietspad aangelegd, met gebruik van het rode gesteente ‘Tilrood’.
De keuze voor een afwijkende kleur was bedoeld om de herkenbaarheid en veiligheid van fietsvoorzieningen te vergroten. Dat juist rood de standaard werd, had ook een praktische en financiële achtergrond: rode tegels waren destijds goedkoper dan andere kleuren, behalve zwart. Na de aanleg van het eerste rode fietspad, groeide rood uit tot een herkenbaar symbool van de Nederlandse fietsinfrastructuur.